Uroki zimowego lasu

Las w zimowej szacie milczy inaczej niż zwykle. Śnieg, jak miękka pieczęć, zamyka dźwięki w białym spokoju, a drzewa stoją nieruchomo, czuwające nad ciszą. Gałęzie uginają się pod kruchym ciężarem bieli, jakby niosły na sobie pamięć minionych wiatrów i szeptów lata.

Światło sączy się między pniami bladym, chłodnym blaskiem, odbijając się od kryształków

lodu. Każdy krok skrzypi cicho, znacząc obecność człowieka w tej niemal nierzeczywistej przestrzeni. Powietrze jest ostre i czyste, nasycone zapachem żywicy i mrozu.

W takim lesie czas zwalnia, a myśli stają się lżejsze. Zima nie odbiera mu życia — tylko je ucisza, pozwalając dostrzec piękno prostoty, trwanie ukryte pod warstwą śniegu i obietnicę powrotu zieleni.